OGÓLNOPOLSKI MAGAZYN IZBY ARCHITEKTÓW RP / NAKŁAD KONTROLOWANY 15 000 EGZ.
 
   
 
 
 
Wyszukiwarka_Z:A  
  Reklama  
   
 
         
Zamów Z:A drukowany
| TECHNIKA W ARCHITEKTURZE |  PROMOCJA |
|_#58  ZA

 

 

Zabezpieczanie przed ogniem przewodów wentylacyjnych
/// Marcin Gasiński /// artykuł online w całości

Dołącz na Fb


///
wersja
beta_2
serwisu
///

AKTUALNY NUMER

Zamów Z:A drukowany

Pobierz Z:A_free

> Zamów prenumeratę

WYDANIA ARCHIWALNE

> Czytaj wybrane artykuły

> Zamów Z:A_drukowany

> Szukaj w archiwum

> Pobierz Z:A_free (pdf)

> Forum Z:A /// skomentuj

> e-Newsletter Z:A

> Dopisz swój e-mail

Zbyt cienka przegroda wewnętrzna to utrudnienie w przypadku konieczności przeprowadzenia przez nią przewodu wentylacyjnego. Przewód stanowi bowiem przerwę w ochronie pożarowej przegrody, która musi zostać należycie zabezpieczona. Najczęściej stosowanym rozwiązaniem w takich sytuacjach są przeciwpożarowe klapy odcinające. Należy jednak uważać na klasyfikację ogniową przegrody.
       
Zabezpieczanie przed ogniem przewodów wentylacyjnych
       
       

Obowiązujące w Polsce wymagania ochrony przeciwpożarowej, sformułowane w rozporządzeniu Warunki techniczne, sprawiają, że coraz większej liczbie przegród wewnętrznych stawia się wymagania odnośnie odporności ogniowej. Mnogość dostępnych materiałów budowlanych sprawia, że skonstruowanie przegrody o odporności ogniowej 60, 120 czy nawet 240 minut nie stanowi dziś problemu. Dzięki coraz lepszym właściwościom technicznym materiałów konstrukcyjnych udaje się osiągnąć wysoką odporność przy coraz mniejszej grubości przegrody. Cieńsza przegroda to jednocześnie większa dostępna kubatura oraz potencjalne ułatwienie w aranżacji pomieszczeń. Taka przegroda może jednak okazać się problematyczna, jeśli zachodzi potrzeba przeprowadzenia przez nią przewodu wentylacyjnego. Stanowi on bowiem przerwę w ochronie pożarowej, a miejsce jego instalacji musi zostać odpowiednio zabezpieczone. Dobrym rozwiązaniem są w takim przypadku przeciwpożarowe klapy odcinające do wentylacji ogólnej.

 

Klapy w normach

Klapy są wyrobem budowlanym wprowadzanym do obrotu z oznaczeniem CE, dla których specyfikację techniczną stanowi norma zharmonizowana EN 15650:2010, normę badawczą – EN 1366-2:2015, a normę klasyfikacyjną – EN 13501-3:2007+A1:2010.

Właściwości użytkowe klapy ustala się po przeprowadzeniu badań polegających na zamontowaniu wyrobu w przegrodzie o ustalonej konstrukcji i poddaniu jej badaniom ogniowym. Przy czym klasyfikacja ogniowa przypisana do danego wyrobu obejmuje klapę zamontowaną w określonej pozycji i w określonej odległości od sąsiadujących przegród i klap, w konkretnym typie przegrody i z wykorzystaniem konkretnych materiałów uszczelniających. Zabezpieczenie ogniowe przepustu ściennego dotyczy więc zawsze całej zabudowy otworu, nigdy pojedynczego wyrobu jakim jest klapa.

Wielość rozwiązań konstrukcyjnych ścian i stropów sprawia, że nie sposób jest przebadać klapy we wszystkich istniejących konstrukcjach. Przegrody, w których zamontowane są klapy, albo przez które przechodzą przewody wentylacyjne, wybierane są więc do badań z pewnego standardowego zbioru: najczęściej są to ściany i stropy masywne z betonu lub gazobetonu oraz ściany lekkie z gipso-kartonu.

Problem powstaje, gdy chcemy odnieść wyniki uzyskane dla przegrody badanej do rzeczywistej konstrukcji występującej w projektowanym obiekcie. W takich przypadkach pomocna okazuje się norma EN 1366-2:2015, która określa sposób przeniesienia wyników otrzymanych w czasie badań do warunków rzeczywistych. Poniższe przykłady pokażą, w jaki sposób przenosić deklaracje producenta do zastosowań projektowych.

 

Sytuacja 1

Klapa montowana wewnątrz konstrukcji ściany, wbudowana w przewód wentylacyjny przechodzący przez ścianę.

Norma EN 1366-2:2015 określa, że w takich sytuacjach wyniki mogą być odniesione do:

a) konstrukcji tego samego typu oraz do konstrukcji przegród wykonanych z bloczków betonu komórkowego czy pustaków oraz z płyt jeśli ich odporność ogniowa jest równa lub większa od konstrukcji badanej,

b) w przypadku badania klap w ścianach o konstrukcji lekkiej wyniki mogą być odniesione do ścian o konstrukcji ciężkiej o grubości i odporności ogniowej równej bądź większej od grubości i odporności ogniowej ściany badanej pod warunkiem zastosowania tego samego uszczelnienia.

W przypadku a) oznacza to, że przykładowa klapa XYZ, według deklaracji producenta przeznaczona do montażu w ścianach z betonu komórkowego (patrz tabela 1), może zostać zamontowana także w ścianach:

  • z żelbetu lub z cegły pełnej,
  • z elementów wapienno-piaskowych (silikatowych),
  • z betonu lekkiego kruszywowego,
  • z elementów gipsowych,
  • w ścianach z pustaków (przy czym otwory w pustakach przed montażem przewodu wentylacyjnego powinny zostać wypełnione zaprawą),

 

pod warunkiem, że przegrody te będą miały grubość min. 100 mm i odporność ogniową min. EI 60, a przewód wentylacyjny przechodzący przez przegrodę zostanie uszczelniony zaprawą.

Z kolei w przypadku b) oznacza to, że przykładowa klapa YYY przeznaczona do montażu w ścianach z płyt g-k (patrz tabela 1) może zostać zamontowana także w ścianach:

  • z żelbetu lub z cegły pełnej,
  • z elementów wapienno-piaskowych (silikatowych),
  • z betonu lekkiego kruszywowego,
  • z elementów gipsowych,

pod warunkiem, że przegrody te będą miały grubość min. 100 mm i odporność ogniową min. EI 120, a przewód wentylacyjny przechodzący przez przegrodę zostanie uszczelniony wełną mineralną oraz nakładkami.

 

Sytuacja 2

Klapa montowana w oddaleniu od ściany, wbudowana w przewód wentylacyjny
przechodzący przez ścianę.

Norma EN 1366-2:2015 przewiduje, że w takich przypadkach wyniki badań:

a) dla przewodu przechodzącego przez standardową konstrukcję mocującą – mogą być odniesione do konstrukcji mocującej o odporności ogniowej równej lub większej od odporności konstrukcji badanej (grubsza, większa gęstość, więcej warstw płyt, w zależności od sytuacji),

b) dla przewodu przechodzącego przez podatną (lekką) konstrukcję mocującą – mogą być stosowane do konstrukcji sztywnej (ciężkiej/masywnej) o grubości większej lub równej od grubości konstrukcji badanej oraz o odporności ogniowej większej lub równej od odporności konstrukcji badanej.

Oznacza to, że przykładowa klapa ZZZ, według deklaracji producenta przeznaczona do montażu w oddaleniu od ściany z gazobetonu (patrz tabela 2), może zostać zamontowana w odległości maksymalnej od powierzchni ściany, wynikającej z badań (powinno być to podane w dokumentacji technicznej, na pewno informację tę można znaleźć w raporcie klasyfikacyjnym wyrobu), przy czym przewód może przechodzić przez ścianę:

  • z żelbetu lub z cegły pełnej,
  • z elementów silikatowych,
  • z betonu lekkiego kruszywowego,
  • z elementów gipsowych,

pod warunkiem, że przegrody te będą miały grubość min. 100 mm i odporność ogniową min. EI 90, a jednocześnie otwór w ścianie uszczelniony zostanie dwiema warstwami płyt ogniochronnych o grubości min. 50 mm, natomiast przewód stalowy ocynkowany będzie miał średnicę nie większą niż średnica nominalna klapy i zostanie osłonięty dwiema warstwami płyt ogniochronnych o grubości min. 50 mm.

 

Sytuacja 3

Klapa montowana na powierzchni ściany, wbudowana w przewód wentylacyjny
przechodzący przez ścianę (patrz tabela 3).

W takich sytuacjach norma EN 1366-2:2015 przewiduje, że wyniki badań:

a) dla standardowych konstrukcji mocujących mogą być odniesione do konstrukcji tego samego typu o odporności ogniowej równej lub większej od konstrukcji badanej (najczęstsze przypadki: ściana/strop o większej grubości lub gęstości czy więcej warstw płyt, zależnie od przypadku),

b) mogą być odniesione także do konstrukcji przegród wykonanych z bloczków betonu komórkowego czy pustaków oraz z płyt o odporności ogniowej równej lub większej niż odporność wymagana do montażu klapy przeciwpożarowej.

Oznacza to, że przykładowa klapa RRR przeznaczona do montażu w ścianach z betonu komórkowego (patrz tabela 3) może zostać zamontowana także w ścianach:

  • z żelbetu lub z cegły pełnej,
  • z elementów silikatowych,
  • z betonu lekkiego kruszywowego,
  • z elementów gipsowych,
  • z pustaków (przy czym otwory w pustakach przed montażem przewodu wentylacyjnego powinny zostać wypełnione zaprawą),

pod warunkiem, że przegrody te będą miały grubość min. 100 mm i odporność ogniową min. EI 90, a miejsce styku klapy z przegrodą zostanie uszczelnione zaprawą.

 

***
Problem ze zbyt cienką przegrodą (o grubości mniejszej niż przegrody wykorzystane do badań) sprowadza się do tego, że wbudowana w nią klapa nie pozwoli na utrzymanie deklarowanej klasyfikacji ogniowej. Sugerowanym rozwiązaniem może być miejscowe powiększenie grubości przegrody (w pobliżu przejścia przewodu wentylacyjnego), tak by osiągnąć minimalną wymaganą grubość. Tylko wtedy zostanie zagwarantowana poprawność techniczna przejścia instalacyjnego. Koniec artykułu

 

 

 

> napisz do autora: gasinski@aereco.com.pl

 

 
  Forum Z:A /// skomentuj artykuł
     
Polecamy lekturę Z:A_#58
Zamów Z:A drukowany



Zamów Z:A drukowany

Pobierz Z:A_free


Zapraszamy do pobierania wydanych dotychczas numerów
Zawodu:Architekt w wersji PDF

 

> polecamy: artykuły on-line

> strona główna Z:A

 
Polecamy w Z:A
Architektura
mała i duża

Bartosz Wokan
RELACJA Z WYKŁADU
ARCH. FERNANDO MENISA
Muzyka rozwija obyczaje
arch. Konrad Karmański
arch. Michał Borowski
WYWIAD Z:A
Zawód architekta.
Co nim jest obecnie?

dziewięcioro architektów

RING OPINII
Podstawą jest
dobra umowa

arch. Łukasz Szlachcic
Herzog & de Meuron
WYWIAD Z:A
Romantyzm wyboru
arch. Piotr Glegoła
architekt IARP
FELIETON

 

 

 
 
 
 
    Copyright © 2004-2018 Izba Architektów RP. Wszelkie prawa zastrzeżone.  |  Zarządzanie serwisem i custom publishing: Oria Media.