Reklama  

 

 

 



       
|  PRAWO
ZA   |
|_06/2011  ZA

 

ZUD nad Wisłą

1. NA ZDJĘCIU WIDOCZNA ZABUDOWA MIESZKANIOWA. WIDOK POKRYW STUDZIENEK REWIZYJNYCH ZDRADZA PRZEBIEG SIECI | Fotografie: Bożena Nieroda i Wojciech Gwizdak

 


arch. Bożena Nieroda, arch. Wojciech Gwizdak


Jasność i klarowność procedur, jakimi posługują się architekci – jest nieodzownym czynnikiem warunkującym solidność i rzetelność wykonywanych prac projektowych. Każdy nieprecyzyjny zapis, dwuznaczność, stanowi pułapkę, która podnosi ryzyko wystąpienia problemów przekładających się na opóźnienia, a w konsekwencji na straty finansowe. Jednym z obszarów, w którym projektanci spotykają się z problemami jest zakres uzgodnień ZUD-owskich, wymaganych dla sieci doprowadzających media do budynków.

 

Bezkolizyjność sterowana
Ponieważ nadmierne zbliżenie czy wręcz zderzenie podziemnych obiektów realnie zagrozić może inwestycjom – do pakietu różnego rodzaju instytucji nadzorczych wprowadzono Zespoły Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, funkcjonujące na podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. 2001.38.455). Według § 21.1. tego Rozporządzenia – do kompetencji zespołów należy „uzgadnianie dokumentacji projektowej w zakresie usytuowania sieci uzbrojenia terenu”. Jednakże czy tzw. ZUD-y zdolne są do ochrony projektantów przed wprowadzaniem kolizyjnych lokalizacji, czy też stanowią kolejną sztuczną barierę inwestycyjną?

Co uzgadniamy?
Badanie faktycznej roli ZUD-ów w procesie inwestycyjnym rozpocząć należy od rozpoznania przedmiotu dokonywanych przez te Zespoły uzgodnień. W pierwszej kolejności należałoby wyjaśnić, czym są wymienione w przywołanym wyżej Rozporządzeniu – „sieci uzbrojenia terenu” (Fot. 1).
Aby odpowiedzieć na takie pytanie, sięgnąć należy do ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010.193.1287 z późn. zm.), na postawie której wydane zostało omawiane Rozporządzenie. W tej to ustawie, w art. 2. pkt. 11 przeczytać można, iż ilekroć w ustawie jest mowa o sieci uzbrojenia terenu„rozumie się przez to wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp.”
Lektura powyższego przepisu pozwala stwierdzić, iż definicja podana w Prawie geodezyjnym i kartograficznym nie wyróżnia żadnego z rodzajów „przewodów i urządzeń”, nie rozróżnia też ich własności, ani lokalizacji (nie jest istotne na czyim terenie znajduje się sieć uzbrojenia terenu). Wszelkiego rodzaju przewody i urządzenia a także podziemne budowle wrzuca niejako do jednego „worka” pod nazwą: sieci uzbrojenia terenu. Czyżby tak ujednolicająca zagadnienie definicja miałaby wartość uniwersalną i mogła być stosowana przez wszystkie branże budowlane?

Drugie oblicze definicji sieci
Niestety rzeczywistość jak zawsze ukazuje swoje mało idealistyczne oblicze. Wielowątkowe komplikacje wprowadzają zwłaszcza gestorzy mediów. Siłą rzeczy przykładają oni wielką wagę do spraw własności terenów, na których realizowane są ich inwestycje. Kluczowym, oprócz kwestii właścicielskich, jest sposób opomiarowania. Tak jak Eskimosi, których większość używa języka inuickiego mającego ok. 24 określeń śniegu, tak gestorzy mediów rozróżniają sieci, przyłącza i instalacje wewnętrzne. Generalnie – zarządcy mediów za sieci uznają instalacje służące zaopatrzeniu wielu odbiorców, przyłącza stają się dla nich odcinkami instalacji służących zaopatrzeniu jednego odbiorcy, a instalacja wewnętrzna to w ich rozumieniu – odcinek zalicznikowy znajdujący się na terenie działki i będący własnością inwestora.
I w tym oto miejscu kończy się spójność przepisów i zaczyna dość swobodna indywidualizacja pojęć. Twórcami własnych, jakże odmiennych definicji, są specjaliści zajmujący się problematyką odbioru ścieków oraz dostarczania wody, ciepła, prądu i gazu.

Co widzą „wod-kaniarze”
Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz. U. 2006.123.858 z późn. zm.) definiuje w art. 2, w kolejnych punktach 5, 6 i 7:
5) przyłącze kanalizacyjne – odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej,
6) przyłącze wodociągowe – odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym,
7) sieć – przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego.

Co widzą „gazownicy”
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu gazowego (Dz.U. 2010.133.891) definiuje przyłącze w § 2 pkt. 5 w następujący sposób:
5) przyłącze do sieci gazowej – odcinek sieci od gazociągu zasilającego do armatury odcinającej służący do przyłączenia do sieci gazowej urządzeń lub instalacji podmiotu przyłączanego.
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. 2001.97.1055) definiuje w § 2 w pkt 1 sieć gazową ustalając:
1) sieć gazowa – gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego.

Co widzą elektrycy
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. 2007.93.623 z późn. zm.) w § 2 pkt 15 wprowadza definicję przyłącza:
15) przyłącze – odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej.

Dalsza część artykułu: dostępna w wersji drukowanej Z:A oraz w pliku PDF Z:A_06/2011


 

Zapraszamy do bezpłatnego pobierania wydanych dotychczas numerów
Zawodu:Architekt w wersji PDF

 

> polecamy: artykuły on-line

> strona główna Z:A

 

 

 


Copyright © 2004-2018 Izba Architektów RP. Wszelkie prawa zastrzeżone.  |  Zarządzanie serwisem i custom publishing: Oria Media.